

Klasztor Franciszkanów w Wieluniu − franciszkański dom zakonny, wchodzący w skład prowincji Wniebowzięcia NMP Zakonu Braci Mniejszych w Polsce, na terenie archidiecezji częstochowskiej, w województwie łódzkim, położony poza murami miasta Wieluń. HistoriaFundacja pochodząca z 1629, początkowo należąca do wielkopolskiej prowincji reformatów św. Antoniego. Jej fundatorami byli: Marcin Wierusz Kowalski, Paweł Niewęgłowski i ks. Franciszek Frakstyn. Klasztor był wznoszony w latach 1629-1634. W latach 1645-53 klasztor był schronieniem zakonników irlandzkich, uchodzących ze swego kraju przed prześladowaniem religijnym. W 1655 roku Szwedzi splądrowali zespół klasztorny, w latach 1662-1800 w zakonie działało wyższe seminarium duchowne. W latach 1737-1754 klasztor rozbudowano do dzisiejszych rozmiarów. W 1864 został skasowany ukazem carskim za zaangażowanie zakonników w powstaniu styczniowym. W 1921 ponownie objęty przez zakon i wrocławską prowincję św. Jadwigi. W 1923 wszedł w skład odrodzonej prowincji Wniebowzięcia NMP Zakonu Braci Mniejszych w Polsce. W okresie międzywojennym pełnił funkcję nowicjatu. W okresie powojennym częściowo zajęty przez państwo na cele publiczne. Kościół pod wezwaniem Zwiastowania Pańskiego posiada unikalną polichromię, poddaną po II wojnie światowej gruntownej renowacji. Zbudowany został w stylu barokowym, murowany, orientowany, jednonawowy. Wewnątrz wystrój rokokowy. W 1936 w klasztorze był wikarym konwentu sługa Boży o. Euzebiusz Huchracki OFM. Przełożeni
|